Τι κόλλημα κι αυτό με το Λαβράκι...

Πριν αρκετά χρόνια το ψάρεμα που ασχολιόμουν συστηματικά ήταν το εγγλέζικο (Match) και το Bolognese. Τότε το ψάρι που με έκανε να "κολλήσω" με τους φελλούς ήταν αναμφισβήτητα ο Σαργός. Μάλιστα λόγω της μετακίνησησής μου στα Χανιά -μια περιοχή που βρίθει από Σαργούς- το ψάρι αυτό κυριαρχούσε στο καλάθι μου στα περισσότερα ψαρέματα. Θεωρούσα μάλιστα -και θεωρώ ακόμα- οτι χωρίς Σαργό, εγγλέζικο δεν θα υπήρχε για μένα (και ίσως και για τους περισσότερους).

 

Εκείνη την εποχή ξεκινούσα να μαζεύω ότι πληροφορία έβρισκα για το Spinning. Πίστευα μέσα μου (διαίσθηση?) οτι αυτό το ψάρεμα θα με απασχολούσε στο μέλλον. 

Η ώρα αυτή δεν άργησε να έρθει και κάποια στιγμή άρχισα κουβέντες και ερωτήσεις στους πιο έμπειρους.

Παρατηρούσα οτι όλοι συμφωνούσαν σε ένα πράγμα : 

"Το Λαβράκι είναι όλα τα λεφτά στο Spinning" .

Ήταν ξεκάθαρη μια "εξάρτηση" των -λίγων τότε- αρθρογράφων spinners με το Λαβράκι. Η σχέση τους μαζί του ήταν περίπου ίδια με τη σχέση των "εγγλεζάδων" με το Σαργό. Εκείνο τον καιρό το Λαβράκι απασχολούσε σχεδόν αποκλειστικά τα άρθρα που δημοσιεύονταν.  Όπου και να κοιτούσε κανείς έβλεπε Λαβράκια και λίγα (πολύ λίγα) Γοφάρια και Λούτσους.



Εκείνες τις μέρες το Λαβράκι αντιπροσώπευε τον κύριο και ίσως  τον μόνο στόχο υψηλής αξίας για τον παράκτιο Spinner. Τα πράγματα τώρα είναι τελείως διαφορετικά. Θυμάμαι να διαβάζω για Μαγιάτικα και Συναγρίδες, τα οποία υπήρχαν μόνο ως ουτοπικός στόχος και μόνο κατά (πολύ μεγάλη) τύχη.
Θυμάμαι μια φωτογραφία του Quattrochii που με είχε στοιχειώσει, με μια μεγάλη Λίτσα ακουμπησμένη στο γόνατό του. Έλεγα οτι αυτά τα ψάρια είναι "εκτός στόχων" και μακρινά όνειρα. Λίγο πολύ το ίδιο έλεγε και ο ίδιος τότε...

Στιγμιότυπο απο το Thalassa με τη φωτογραφία που με στοίχειωνε

Ποιός μπορεί να πει τώρα οτι Μαγιάτικα, Λίτσες και Συναγρίδες είναι ουτοπικός στόχος? 
Πλέον και τα εργαλεία υπάρχουν, αλλά και οι τεχνικές.
Λόγω της σχέσης μου με το Shore Jigging, έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά στο σχεδόν ρητορικό ερώτημα από διάφορους φίλους : " Ποιό είναι το καλύτερό σου ψάρι?" . Και βέβαια το λέω ρητορικό γιατί όλοι -μα όλοι- θεωρούν οτι θα απαντήσω "Συναγρίδα" !
Έτοιμος ο άλλος να πάρει πάσα από την απάντησή μου και να αρχίσει να μου λέει για Συναγρίδες και άλλα "τέρατα" και ξαφνικά παίρνει την απάντηση... "Το Λαβράκι !!! "
Και βέβαια η αμηχανία και απογοήτευση (γιατί η "πάσα" δεν έγινε) είναι έκδηλη...

Αφού τα "κάστρα έπεσαν" και βέβαια μιλώ για τις Συναγρίδες, (πάντα ήταν ένα όνειρο για μένα) αλλά και τα Μαγιάτικα, και αφού έσβησε η φωτιά των ανικανοποίητων στόχων μετά από επανειλλημένες επιτυχίες σε αυτά τα ψάρια, έμεινε πια καθαρό το τοπίο για να έχει ο καθένας τα συμπεράσματά του.
Το δικό μου?  Ποτέ κανένα ψάρι δε με συγκίνησε περισσότερο από το Λαβράκι.
Μήπως έπιασα περισσότερες Συναγρίδες και Μαγιάτικα από ότι Λαβράκια?  Όχι βέβαια!
Μήπως είναι περισσότερο μαχητικά από ότι τα προηγούμενα δύο? Δεν τίθεται καν θέμα.
Τότε γιατί αυτό το κόλλημα με το Λαβράκι? Τόσα ψάρια -και σημαντικά μάλιστα- έχουν λυγίσει το καλάμι μου αλλά και των περισσοτέρων.

Πολύτιμο ψάρι αλλά...

Όμως τι άλλο θα μπορούσε να είναι? Ποιό άλλο ψάρι κάποιου σεβαστού μεγέθους μπορεί, να κρύβεται ακριβώς πίσω απο το βραχάκι που είναι πέντε μέτρα μακριά σου?
Ποιό ψάρι μπορεί να βρίσκεται στο ποιό αναπάντεχο μέρος που θα μπορούσες να φανταστείς και με μια ξαφνική έκρηξη "από το πουθενά" , να εξαφανίσει το δόλωμά σου και να λυγίσει με βιαιότητα το καλάμι σου?
Γιατί μεγάλος μαχητής μπορεί να μην είναι, αλλά όταν πιαστεί αρκετά κοντά σου, το πρώτο φευγιό έχει αρκετή δύναμη αν και μικρό σε διάρκεια.,
Ποιό άλλο ψάρι ενεδρεύει στα ρηχά και κάποιες φορές όταν συναπαντηθείς μαζί του -χωρίς να βαστάς καλάμι- το βλέπεις ξεκάθαρα οτι σε κοιτάει και σε ζυγίζει σαν πιθανή απειλή?
Ποιό άλλο ψάρι το συναγωνίζεται σε ευφυία?
Ποιό άλλο ψάρι - κυνηγός μπορεί να πλησιάσει έστω, την γεύση (καθαρά προσωπικό αυτό) ενός δίκιλου Λάβρακα  ?
Θα μπορούσα να απαριθμώ πολλούς ακόμα λόγους, για τους οποίους είναι τόσο σημαντικό -κυριολεκτικά πολύτιμο- για μένα, αλλά νομίζω το πνεύμα είναι σαφές...

 
Θα μου πει κάποιος οτι υπάρχουν και τα Γοφάρια και οι Λίτσες. Και βέβαια υπάρχουν. Και αυτά μπορεί να τα πιάσεις σε πολύ εντυπωσιακά ψαρέματα.  Ψαρέματα που θα σου αφήσουν εικόνες να τις θυμάσαι για πάντα. Αλλά κανένα από τα δύο αυτά ψάρια, δεν συγκεντρώνει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα -και τόσα ακόμα- μαζί.  Μπορεί το φευγιό της Λίτσας να μην έχει ταίρι, αλλά το χτύπημα του Λάβρακα στα ρηχά νερά και κοντά σου, επίσης δεν έχει ταίρι.


Σκέφτομαι οτι τα χρόνια θα περάσουν και αν είμαστε τυχεροί (και σώφρονες) θα ψαρεύουμε Λαβράκια και μετά από πολύ καιρό. Και τότε θα υπάρχουν κι άλλα ψάρια κυνηγοί στη θάλασσα. Ίσως τότε κάποιος μικρός ψαράς να κοιτάει πώς γυαλίζουν τα μάτια του μπαμπά του, όταν πιάνει ένα μεγάλο Λαβράκι και να αναρωτιέται μέσα του...

Τι κόλλημα κι αυτό με το Λαβράκι...?

Read More "Τι κόλλημα κι αυτό με το Λαβράκι..."

Μια βολή ακόμα...

Έχει σκεφτεί κανείς τι είναι αυτό που σε κάνει να σηκωθείς χαράματα από το ζεστό σου κρεββάτι για να πας μέσα στο κρύο και -πολλές φορές- τη βροχή, να ψαρέψεις?  Τι είναι αυτό που ανυπόμονα περιμένεις ήδη από το προηγούμενο βράδυ που κανόνισες το ψάρεμα?
Σίγουρα η απάντηση είναι εύκολη : Η αγάπη και το μεράκι για το ψάρεμα. 
Όμως ακόμα ειδικότερα, τι είναι αυτό που,  αντί να πας για Match Fishing ή Surf Casting ή οτιδήποτε άλλο, σε έκανε να αρπάξεις το σάκο με τα τεχνητά και το καλάμι του Spinning και να μαστιγώνεις ασταμάτητα τη θάλασσα?
Τι είναι αυτό που σε κάνει να ρίξεις μια βολή ακόμα?

Πόσες και πόσες γραμμές δεν έχουν γραφτεί περιγράφοντας την πάλη με κάποιο δυνατό ψάρι...
Σε Casting, είτε σε Match, είτε σε Shore Jigging (ειδικά εδώ), ή στο κλασσικό Spinning, όλοι σχεδόν οι αρθρογράφοι αλλά και οι υπόλοιποι ψαράδες, έχουν αφιερώσει αρκετό χρόνο να περιγράφουν τα τραβήγματα του ψαριού τροπαίου. Ούτε και θυμάμαι πόσες γραμμές έχω αφιερώσει και προσωπικά για να γράφω αφηγήσεις από ψαρέματα. Άλλα πρόχειρα και άλλα δημοσιευμένα, αλλά η μάχη με το ψάρι πάντα είναι τα 3/4 του άρθρου.
Άρα η πάλη με το ψάρι θα έπρεπε να είναι το κίνητρο.
Έτσι δεν είναι...?

Από την άλλη δίκιο θα είχε και κάποιος να ισχυριστεί οτι αν δεν πιάνει ψάρια και δεν τα βγάζει, δεν έχει κίνητρο. Ποιός θα του έλεγε οτι κάνει λάθος?  Μπορεί πράγματι το πετυχημένο ψάρεμα να μην κρίνεται από το πόσα νεκρά ψάρια υπάρχουν γύρω σου, αλλά πώς να το κάνουμε, θες να πιάσεις και το ψάρι σου. Σίγουρα το αποτέλεσμα είναι ένα σημαντικός παράγοντας για την κάθε εξόρμηση.
Άρα αυτό πρέπει να είναι το κίνητρο?


Κάποιος πάλι, μπορεί να ισχυριστεί οτι και μόνο η επαφή με τη θάλασσα, είναι αρκετή για να τον ξαναστείλει στην παραλία, αλλά η επαφή με τη θάλασσα έχεις και με άλλες τεχνικές. Και μη βιαστεί κάποιος να πει οτι με το Spinning η επαφή είναι εντονότερη, θα είναι ψέμα.
Άρα?

Φαίνεται οτι τα κίνητρα μπορεί να είναι πολλά και διαφορετικά για τον καθένα, αλλά μιας και το τράβηξα μέχρι εδώ, θα πω και τη δική μου άποψη. Έχω την αίσθηση όμως οτι πολλοί θα συμφωνήσουν.

Σχεδόν σε όλες τις αφηγήσεις που έχω γράψει, κάθε φορά πασχίζω να βρω τρόπο να περιγράψω αυτή τη στιγμή και κάθε φορά αποτυγχάνω. 
Πόση αδρεναλίνη με κατακλύζει όταν το χτύπημα δεν το περιμένω και πόση μαζί με ενθουσιασμό όταν το χτύπημα έρχεται ακριβώς τη στιγμή και στο σημείο που περιμένω...
Με ποιές λέξεις να το περιγράψω αυτό το κύμα που με κατακλύζει, όταν ένα απαλό "τακ" διαδέχεται ένα ξέφρενο φευγιό. Εκείνη τη στιγμή που μέσα σε όλους τους χειρισμούς, παράλληλα το μυαλό ψάχνει να δώσει ταυτότητα στο ψάρι και να το χειριστεί αναλόγως...
Πώς να περιγράψω τη στιγμή που ένα Μαγιάτικο χτυπάει το jig και λυγίζει ανεξέλεγκτα το καλάμι απειλώντας να με παρασύρει κι εμένα μαζί του!!!
Με ποιό τρόπο να περιγράψω την ώρα που ένα απαλό "τακ" με κάνει να "καρφώσω" το Λούτσο που πιστεύω οτι τσίμπησε και ενώ μέχρι τότε τα ψάρια είναι μικρά, ξαφνικά ένα τρομακτικής έντασης φευγιό με δυνατά τινάγματα φανερώνει οτι έπιασα ένα κτήνος...


Νομίζω οτι είναι πέρα από ξεκάθαρο πως αυτό που προσωπικά με κάνει να πηγαίνω κάθε φορά στη θάλασσα, αυτό που με κάνει να ρίξω ακόμα μια βολή είναι εκείνη η μαγική στιγμή... Το χτύπημα!!! 
Κάτι που με ακολουθούσε από την αρχή και τελικά, εδώ που το σκέφτομαι γράφοντας αυτές τις γραμμές, σε ότι ψάρεμα και αν έκανα, αυτό που περίμενα πάντα ήταν αυτή η μαγική στιγμή που το καλάμι λυγίζει απότομα, ο φελλός βούλιαζε, ή το jig "κάπου" σταμάταγε και μετά αυτό το "κάπου" ξέσπαγε σε δυνατό φευγιό.
Πάντα αυτό που μου έδινε δύναμη για μια ακόμα βολή, ήταν αυτή η αναμονή του μεγάλου τσιμπήματος...

Θα μου πεις, "δηλαδή η πάλη με το ψάρι δεν σε ενδιαφέρει?"

Και βέβαια με ενδιαφέρει. Άλλωστε όπως προείπα, και εδώ έχω γράψει "παραμυθάκια" (Fairy tales) όπου περιγράφω τέτοιες μάχες. Και πώς θα μπορούσα άλλωστε να κάνω αλλιώς, όταν η μάχη με κάποιο μεγάλο ψάρι προσφέρεται για περιγραφή με εικόνες.

Και η πάλη αλλά και το αποτέλεσμα με κάποιο δυνατό ψάρι παραδομένο μέσα στην απόχη, είναι εκ των ουκ άνευ και θα ήταν από ψέμα μέχρι υπερβολή να πω οτι δεν με ενδιαφέρουν, ή οτι έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
Είναι δύσκολο στη διατύπωσή του, αλλά θα προσπαθήσω να το αποδώσω.



Για μένα το ψάρεμα είναι σαν ένα ψηφιδωτό. Όλες οι ψηφίδες είναι το ίδιο σημαντικές. Έστω μια να λείπει, το ψηφιδωτό χαλάει. Η επαφή με τη θάλασσα, η επιλογή δολωμάτων, η δημιουργία συλλογής από γυαλιστερά ψαράκια, η πάλη με κάποιο ψάρι, το να κρατάω το ψάρι στα χέρια μου μετά, η ανέλπιστη επιτυχία από μια Συναγρίδα ή ένα καλό Λαβράκι, όλα αυτά και τόσα ακόμα είναι οι ψηφίδες στο δικό μου θαλασσινό ψηφιδωτό.
Όμως στο κέντρο βρίσκεται μια μεγάλη έντονη ψηφίδα, που χωρίς αυτή όλα τα υπόλοιπα χάνουν το χρώμα τους. Είναι αυτή που δίνει ζωή σε όλο το ψηφιδωτό.
Είναι αυτό που σε κάθε ψάρεμα, ακόμα και σε άψαρες μέρες, με ωθεί να κάνω μια βολή ακόμα...
Η μαγική στιγμή του τσιμπήματος και της πρώτης αντίδρασης του ψαριού. Όσο πιο έντονη τόσο το καλύτερο!

Πάω για ψάρεμα ...

 

Read More "Μια βολή ακόμα... "

Επαφή...

Πριν αρκετά χρόνια, o Alfio Ellio Quattrochi έγραφε στις σελίδες του Thallasa ένα άρθρο στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε την...

Αίσθηση του νερού !

Εκείνο τον καιρό δεν έδινα μεγάλη σημασία και μάλλον μου προκάλεσε θυμηδία η συγκεκριμένη αναφορά.   

Τότε τα κύρια ψαρέματά μου ήταν Casting και Εγγλέζικο, που στο πρώτο πας σε συγκεκριμένα μέρη με σωστά εργαλεία και ελπίζεις για το καλύτερο, ενώ στο δεύτερο το καλό αποτέλεσμα εξαρτάται κυρίως από το αποτελεσματικό μαλάγρωμα και τη σωστή επιλογή αρματωσιάς.

Βεβαίως και εκεί πρέπει να μπορείς να διαβάζεις τη θάλασσα, αλλά σε σαφώς λιγότερο βαθμό από ότι στο ψάρεμα με τεχνητά δολώματα...

Στο ψάρεμα με τεχνητά, είτε αυτά είναι jigs είτε σιλικόνες, είτε "plugs" που λένε οι φίλοι μου οι Άγγλοι, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. 

Γιατί μπορεί να έχεις πάει στο σωστό τόπο, και τη "σωστή" ώρα, αλλά και πάλι πρέπει να προκαλέσεις το αρπακτικό να επιτεθεί, ενώ κανείς δε σου λέει οτι όντως υπάρχει κάποιο αρπακτικό εκεί που κυνηγάει (εκτός αν το έχεις δει...)

**********

Πριν χρόνια ψάρευα σε μια παραλία του Καστελίου Χανίων και αντάμωσα με ένα Ιταλό μεσήλικα. Ο άνθρωπος δεν κουβαλούσε ένα κάρο δολώματα όπως εγώ. Ο εξοπλισμός του ήταν ένα καλάμι περίπου δυόμιση μέτρα, με action 10-30. Στην τσέπη του κράταγε λίγο βαμβάκι, ένα φακελάκι Aberdeen μεγάλα, και κλωστή. Μια πρόκα κρατημένη μαζί με το αγκίστρι (προφανώς για βάρος) και τυλιγμένα με αρκετό βαμβάκι έφτιαχναν το δόλωμά του !!!

Τον προσκάλεσα να ψαρέψει μαζί μου στην εκβολή του ποταμού, αλλά εκείνος αφού έκατσε λίγο και κοιτούσε τη θάλασσα -που σημειωτέον, είχε αρκετό γόνο- επέλεξε να φύγει αφού πρώτα μου είπε ότι δεν έχει τίποτα εκεί... Στην εκβολή!  Με το γόνο!

Προφανώς δεν τον ακολούθησα και βεβαίως δεν έπιασα ΤΙΠΟΤΑ. Εκείνος λίγο αργότερα πέρασε πάλι  μπροστά μου -επέστρεφε- κρατώντας δύο Λαυράκια με το ένα να είναι το μεγαλύτερο που έχω δει στην περιοχή ακόμα μέχρι σήμερα!

Τι έκανε τον συμπαθή Ιταλό -καλά να 'ναι- να φύγει από το λεγόμενο "hot spot" και να πάει ψάχνοντας για κάτι καλύτερο? 

Τι ήταν αυτό που είδε ο Ιταλός και τον έκανε να αλλάξει και να επιλέξει το "σωστό" τόπο?

**********

Ακόμα πιο παλιά, όταν άρχισα να έρχομαι σε επαφή με καλάμια μηχανάκια και όλους αυτούς τους "νεωτερισμούς" και άρχισα να ξεχνάω το αγαπημένο μου πεταχτάρι, ρώτησα τον πατέρα μου γιατί δεν παίρνει ένα βυθόμετρο για τη βάρκα. 

"Δε μου χρειάζεται..."
Και εγώ πάλι αναρωτιόμουν, τι έβλεπε και μου έλεγε καταμεσής στο Σαρωνικό "ρίξε" ... 

Θα μου πεις ότι έβλεπε τα σημάδια στο βουνό, αλλά σημάδια είχε και για άλλους τόπους που τους προσπερνάγαμε. Εκεί που κατέβαζε πετονιά, εκεί ήταν και τα ψάρια συνήθως.

Και βέβαια αυτό ισχύει για τους περισσότερους "παλιούς" ψαράδες...

Τι ήταν αυτό που έβλεπε ο πατέρας μου και διάλεγε το "σωστό" τόπο?

**********

Πάνε κάποιοι μήνες από τότε που πήγα να κάνω ένα ψάρεμα σωστό. Και σωστό εννοώ να ψάξω τόπους και να "ξετρυπώσω" ένα άγριο ψάρι, όχι να πάω να "τρυγήσω Λούτσους" έξω από κάποιο λιμάνι...

Πριν λίγες μέρες προσπάθησα να κάνω επιτέλους αυτό το "σωστό" ψάρεμα. Στην αρχή μέσα από το αυτοκίνητο δεν ήξερα πού να πάω.  Αφού μετά βρήκα πού να πάω, κατάλαβα ότι απλά έριχνα το δόλωμα και ξανά και ξανά χωρίς κάποιο στόχο συγκεκριμένο.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να ψαρεύω και άρχισα να παρατηρώ τη θάλασσα, ψάχνοντας τα σημάδια.

Κατάλαβα ότι με τις ώρες που περνούσαν κάτι άλλαζε...  Κάτι που μου έλειπε στην αρχή του ψαρέματος, κάτι γνώριμο μα και ξεχασμένο μαζί. Κάτι που σε κάνει να "βλέπεις τα νερά" ...

Χαμογελώντας σκέφτηκα ότι αυτό το κάτι το είχε υπεραναπτύξει ο Ιταλός φίλος, ο πατέρας μου αλλά και οι παλιοί ψαράδες. Ο Quattrochi επέλεξε πολύ πετυχημένο τίτλο για αυτό το κάτι:

"Η Αίσθηση του Νερού"...

Περιορίζομαι να το χαρακτηρίσω "Eπαφή" .  Μια "επαφή" που σε αφήνει όταν την  αφήνεις....

Σιγά σιγά επιστρέφω...

Read More "Επαφή..."

Έτσι για αλλαγή... πάλι τα ίδια!!!

Η είδηση έλεγε για ένα μεγάλο κοπάδι Μυξινάρια (Mugill Auratus) που μπήκε μέσα σε κοντινό λιμάνι και κάθε βράδυ εμφανίζονται κοντά στα φώτα. Προσωπικά έχοντας μεγάλη αδυναμία σε αυτό το ψάρι, δε θα μπορούσα να αγνοήσω την ευκαιρία που μου δόθηκε και έβγαλα το Bolognese μου από τη ντουλάπα. Σχεδόν είχα ξεχάσει οτι υπήρχε με τη μανία που με είχε πιάσει με το Spinning...

Για δόλωμα πήρα δύο φέτες ψωμί για τοστ από το σπίτι, σκεπτόμενος οτι αν δεν πιαστεί κάποιο Μυξιναρι, πιθανόν να πιαστεί κάποιο μελανουράκι ή σπαράκι, για να το δολώσω στο Bolognese με στόχο κάποιο Λαβράκι.

Άνοιξα το εξάμετρο Τubertini KB-302  και ετοίμασα μια απλή αρματωσιά με ένα μικρό στρογγυλό φελουδάκι, ένα βαριδάκι 0,28gr, παράμαλο μία οργιά 0,135mm και δόλωσα ένα μικρό κομμάτι ψωμί στο Νο 14 αγκίστρι.
Το φελουδάκι φαινόταν μια χαρά από τις λάμπες του λιμανιού, οπότε δε χρειαζόταν "σιαλούμ" , παρόλα αυτά χρησιμοποίησα ένα παλιό σβησμένο για "ξυλάκι" στο φελλό.

Δεν θυμάμαι αν ήταν η δεύτερη ή τρίτη ριξιά όταν είδα το φελλό να βυθίζεται  αργά στην αρχή και να εξαφανίζεται ενώ ταυτόχρονα άρχισε να "κελαηδάει" το φρένο του μηχανισμού. Κάρφωμα -όχι υπερβολικό- και το καλάμι λύγισε σχεδόν σε όλο το μήκος του. Το φρένο του μηχανισμού άρχισε τον αγαπημένο σκοπό κάθε ψαρά, και το ψάρι άρχισε να πηγαίνει βόλτα στην προβλήτα...

Με το καλάμι πάντα λυγισμένο στα όρια, ένιωθα το ψάρι να κολυμπά "σκορτσάροντας" ... Περίεργο... Δε θυμάμαι να έκαναν ποτέ έτσι οι κέφαλοι... Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα όταν το ψάρι έκανε μια απότομη επιτάχυνση και σταμάτησε απότομα για να ξεσπάσει σε δυο-τρία κεφάλια πολύ έντονα... Έδειξε ταυτότητα...  Λαβράκι!!!
- Μα καλά στο ψωμάκι? Με τόσους κέφαλους τριγύρω?

 Λάθος ώρα για τέτοιες σκέψεις. Ξανά ανάποδα το καλάμι για να μην τριφτεί το ψάρι στη γωνία του λιμανιού αλλά πλέον το καλάμι επιβαλλόταν με αδυσώπητη ισχύ πάνω στο Λαβράκι που σε λίγο εμφανίστηκε στην επιφάνεια δέκα μέτρα πιο μέσα. Ένα όμορφο δυνατό ψάρι με αγριάδα στα μούτρα, που ερχόταν ολοταχώς προς την απόχη... νόμιζα!

Ξανά κεφάλι προς τη ρίζα της προβλήτας, ξανά ανάποδα το καλάμι και αυτή τη φορά είδα ξανά μετά από χρόνια αυτό που λέγεται "πέταξε το ψάρι στον αφρό" . Το ψάρι μπήκε στην απόχη που κρατούσε ο φίλος μου, σχεδόν ανήμπορο.

Η χαρά μου απερίγραπτη, αλλά και η απορία υπαρκτή... Μα καλά τόσοι κέφαλοι τριγύρω που αν ρίξω πέτρα θα σκοτώσω κάποιον, και πήγε να φάει το ψωμάκι ένα Λαβράκι?  Κι αν έχει κι άλλα?

Ξεχνάω τους κέφαλους και με μια απόχη στο χέρι ψάχνω και τελικά πιάνω μια μικρή γαρίδα. Τη δολώνω αμέσως και πριν ακόμα ρίξω βλέπω ενα ακόμα Λαβράκι στον αφρό να περιφέρεται πίσω από τους κέφαλους.

Ρίχνω λίγα μέτρα μπροστά του το φελλό και τραβάω ελαφρά για να του τραβήξω την προσοχή και αυτό ορμάει στο φελλό!!!

Ατελείωτες ώρες Spinning στο ίδιο σημείο για να δω επίθεση σε topwater... φελλό? !!!

Αμέσως αφού το ψάρι κατάλαβε οτι όρμησε σε ένα κομμάτι ξύλο, κάνει μεταβολή, βλέπει την γαρίδα, και ορμάει με το στόμα να ανοίγει λίγο πριν τη γαριδούλα η οποία ήταν εντελώς στην επιφάνεια προσπαθώντας να ξεφύγει!   Κι άλλη επίθεση στην επιφάνεια. Δύο σε λίγα δευτερόλεπτα από το ίδιο ψάρι και ψαρεύοντας με Bolognese!!!
Όσο σκέφτομαι οτι από την αρχή του χρόνου δεν έχω δει ακόμα επίθεση σε topwater...

Αυτή τη φορά το ψάρι ήταν μικρότερο και πάλη ουσιαστικά δεν υπήρξε. Ίσως έφταιγε και το οτι είχα ήδη εμπειρία από το προηγούμενο ψάρι, αλλά μου φάνηκε πως ένα Λαβράκι ενάμισι κιλό, δεν είναι αντίπαλος για εξάμετρο Bolognese...
Όπως και να 'χει, έβγαλα δύο Λαβράκια εκεί που δεν το περίμενα και το ψάρεμα ήταν παραπάνω από επιτυχημένο. 

Θα μου πεί κανείς, οτι δεν έγινε και τίποτα... Λαβράκια με Εγγλέζικο και Bolognese βγαίνουν πολλά.
Ναι είναι αλήθεια. Όπως είναι όμως αλήθεια και οτι είχα να ψαρέψω με αυτή την τεχνική χρόνια. Και βέβαια, δεν περίμενα να πιάσω τέτοιο ψάρι με απλό ψωμάκι του τοστ!!!
Επίσης δεν είχα βγάλει ποτέ Λαβράκι με εγγλέζικο ή Bolognese. Αυτό που έφαγε το ψωμάκι ήταν το πρώτο μου.

Κάτι που θέλω να γράψω, και που αναφέρω για πρώτη φορά, είναι οτι τελικά αυτό που με εξιτάρει περισσότερο στη Match τεχνική, είναι το βύθισμα του φελλού, αυτό που δείχνει πως κάτι καλό τσίμπησε. Αυτές οι στιγμές με το σιαλουμ ελαφρά βυθισμένο και σχεδόν ακίνητο, όπως θυμάμαι οτι κάνει ο μεγάλος Σαργός, ήταν πραγματικά ανεκτίμητες.
Όμως με το πέρασμα του καιρού κατάλαβα οτι όταν βλέπω τη θάλασσα να είναι κάπως έτσι :

...το μυαλό μου έχει μέσα γραμμένη μόνο μία λέξη... Spinning!!!

Το Bolognese ήταν πολύ καλό και σίγουρα τώρα που το ξανάρχισα, θα το συνεχίσω.

Είναι μια καλή περίπτωση έτσι για αλλαγή... Αλλά φαίνεται οτι πιάνω πάλι τα ίδια ψάρια!!!

Read More "Έτσι για αλλαγή... πάλι τα ίδια!!!"

Ζαργάνες... Όταν μιλάμε για μαχητές!

Η εξόρμηση είχε σαν βασικό στόχο να πιάσω Λαβράκια (ή τουλάχιστον ένα...) . Ο τόπος που επέλεξα είναι μια εκτεταμένη βραχαδούρα με βυθό άγριο αλλα σχετικά βαθύ.  Με αυτό σαν δεδομένο, επέλεξα λεπτό παράμαλο 0,20mm μιας και παρά το λίγο κύμα, τα νερά ήταν εξαιρετικά διαυγή. Το βάθος του νερού θεώρησα οτι μου επέτρεπε να "κατέβω" τόσο.

Σε μια τέτοια κατάσταση απ΄το να ρίχνω αδιάκοπα το όποιο δόλωμα στο νερό, προτίμησα να περπατώ πάνω στα βράχια  -διακριτικά- και να παρατηρώ για πιθανα κυνήγια. Δεν πρόλαβα να κάνω πολλά βήματα και μια "έκρηξη" στην επιφάνεια του νερού λίγα μόλις μέτρα από τα βράχια, σκόρπισε ένα κοπάδι παμπαλίνες!  

**********

Αμέσως αρμάτωσα ένα δόλωμα επιφανείας, το φημισμένο Chihuahua 110, έριξα αρκετά πιο πίσω από τα ψάρια, θέλοντας να μαζέψω γρήγορα και φροντίζοντας να περάσω το δόλωμα δίπλα από τη μπάλα με τη παμπαλίνα... αν φυσικά έφτανα μέχρι εκεί!!!

Με τα πρώτα πιτσιλίσματα του δολώματος στο νερό, μια έκρηξη το εξαφάνισε και ταυτόχρονα λύγισε το καλάμι μου, σχεδόν ανεξελεγκτα! Το δόλωμα δεν είχε κάνει ούτε μέτρο!!!

Σίγουρος οτι έπιασα μεγάλο Λαβράκι, πάλεψα το ψάρι πιέζοντάς το στα όρια όταν πλησίαζε σε μια ξέρα που ήταν εκεί δίπλα. Όταν όμως το ψάρι ανέβηκε στην επιφάνεια, άρχισε να χτυπιέται με τρόπο που μόνο ένα ψάρι μπορεί...  Ζαργάνα ?!

Ήταν το πιο επικίνδυνο σημείο γιατί τότε θα μπορούσε άνετα να βρει το παράμαλο με τα δόντια της και να το κόψει με μεγάλη ευκολία.  Ξανακατέβηκε πιο βαθιά και άρχισε πάλι τις βόλτες,  αλλά πια κέρδιζα μέτρα. Μετά από λίγο είχε έρθει παραδομένη μπροστά μου και έμεινα να την κοιτάω σαστισμένος.

Είχα ξαναπιάσει μεγάλες ζαργάνες, αλλά ποτέ μια που να πλησιάζει το 1kg !  Αξίζει να αναφέρω οτι με το που βγήκε στα πόδια μου, το παράμαλο κόπηκε σχεδόν από μόνο του. Είχε καταφαγωθεί από τα δοντάκια της Ζαργάνας αλλά τα κατάφερε μέχρι τέλους...

Αμέσως άλλαξα παράμαλο σε 0,28mm γιατί πίστευα οτι δεν ήταν μόνο του το ψάρι. Ξανά βολή, αυτή τη φορά προς την ξέρα λίγο πιο δεξιά. Πράγματι μετά από ελάχιστες μανιβελιές (εξειδικευμένη πλεύση δε χρειάζεται με αυτό τον... κανίβαλο) κάτι έσχισε το νερό και ακόμα μια έκρηξη εξαφάνισε το δόλωμα. Τώρα όμως ήμουν σίγουρος για το είδος του ψαριού και προσπάθησα να το "πνίξω" μη επιτρέποντας του να κάνει οτι θέλει. Άλλωστε με το 0.28 ήμουν πιο σίγουρος αλλά και πάλι, μόνο με σύρμα μπορείς να είσαι σίγουρος απέναντι σε αυτή την πριονοκορδέλα...

Γράφω οτι προσπάθησα γιατί μάλλον δεν τα κατάφερα... Φαινόταν πως είχα ένα αντίστοιχου μεγέθους ψάρι με το πρώτο, αλλά αυτό ήταν ακόμα πιο άγριο. Πραγματικά ποτέ δεν είχα σκεφτεί οτι ένα ψάρι λίγο κάτω  από κιλό, θα μπορούσε ποτέ να έχει τέτοια απίστευτη δύναμη. Τηρουμένων των αναλογιών, θεωρώ πλέον οτι η Ζαργάνα είναι το πιο μαχητικό από όσα ψάρια έχω πιάσει από την πρώτη φορά που έριξα τεχνητό δόλωμα στο νερό.
Αξιώθηκα να πιάσω σχεδόν όλα τα "Game-fish" των θαλασσών μας και πρέπει να πω οτι ποτέ δεν αντιμετώπισα τέτοια λυσσαλέα μάχη από κάποιο ψάρι (πάντα τηρουμένων των αναλογιών) .  Αν ένα ψάρι 960 γραμμάρια μπορεί να με κάνει να απορώ με τη δύναμή του, τότε ένα μεγαλύτερο τι μπορεί να κάνει?

Για την ιστορία να αναφέρω οτι έκανα προσπάθεια να σώσω τη δεύτερη, σε μια μεγάλη νερολακκούβα αλλά κατέστη αδύνατο. Αυτά τα ψάρια έχουν ένα πολύ ευπαθές και λεπτό δέρμα και είναι πολύ ευαίσθητα στο παραμικρό...

Η μια από τις δύο έγινε τηγανητή και η άλλη ψητή και έχω να πω οτι δεν ενθουσιάστηκα. Καμία σχέση με τις μικρότερες του είδους. Βέβαια αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό αλλά με οδήγησε στην παρακάτω απόφαση.

Κάθε χρόνο σε κάποιο σημείο της Κρήτης μαζεύονται αυτά τα ψάρια κατα χιλιάδες, για να γεννήσουν. Εκεί έχουν πιαστεί και αρκετά μεγαλύτερα ψάρια τα οποία τρώνε οτιδήποτε "τρέχει" πάνω στην επιφάνεια.  Θα μπορούσα να πιάσω πολλά από αυτά λοιπόν, αλλά το γεγονός οτι πραγματικά θεωρώ πως είναι άνοστα ψάρια, σε συνδυασμό με το οτι είναι πραγματικά δύσκολο να απελευθερωθούν αποτελεσματικά, με ώθησε στο να αποφασίσω να μην τα ψαρέψω.  Θεωρώ οτι δεν αξίζει να σκοτώσω κάτι μόνο και μόνο για κάποιες φωτογραφίες και (αρκετή) αδρεναλίνη.  Ίσως κάποια στιγμή με κάποιο φίλο (και για χάρη του μόνο) αλλά πλέον δε θα ξαναεπιδιώξω να πιάσω αυτό τον εξαιρετικό μαχητή.

Read More "Ζαργάνες... Όταν μιλάμε για μαχητές!"

Παιχνίδια της Θάλασσας...

Ρίχνοντας μια ματιά στα video που έχω ακόμα αδημοσίευτα στο αρχείο μου, δεν μπορούσα παρα να  ξεχωρίσω ένα video από το πιο "δύσκολο" ψάρι που έχω αντιμετωπίσει μέχρι τώρα με το MUTHOS.

Πιστεύω οτι αν και από αρχείο, αξίζει να δημοσιευτεί, μιας και είναι μια ιδιαιτέρως περίεργη περίπτωση.  

Μια περίπτωση όπου φαίνεται ξεκάθαρα πως, κάποιες φορές η Θάλασσα σου κάνει δώρα όμως την ίδια στιγμή αποφασίζει να παίξει μαζί σου.

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί, γιατί τα εισαγωγικά στη λέξη -δύσκολο- ... Θα καταλάβετε παρακάτω όμως.

**********

.... Μετά από αρκετές άκαρπες ριξιές, όπου φαινόταν πως μάλλον ήρθε η ώρα να φύγω, μια περίεργη κίνηση στην επιφάνει του νερού , περίπου 50μτ μακριά, μου τράβηξε την προσοχή. Τονάκια!!!

Μεγάλες στιγμές... Τα χέρια πήραν φωτιά να προλάβω να φέρω πίσω το jig και να ξαναρίξω πίσω από το κοπάδι. Τα ψάρια όπως τα έβλεπα, φαίνονταν αρκετά μεγάλα...

Βιαστική βολή και γρήγορα μάζεμα -φωτιά στο μηχανάκι- με τον πλάνο να χοροπηδάει στην επιφάνεια του νερού και... τίποτα!

Ξανά βολή ακόμα πιο πίσω από το κοπάδι και ακόμα πιο γρήγορο μάζεμα με το jig να "πετάει" πάνω στο νερό και ξαφνικά μια ράχη κινείται απότομα προς το δόλωμα. Ένα μικρό τρεμούλιασμα στο καλάμι, ένα αποτομο μικρό κεφάλι και... άρχισαν τα όργανα!!!

**********

Τα φρένα του Technium πήραν φωτιά στην κυριολεξία. Έχοντας εμπιστοσύνη στο 0,50 παράμαλο, έβαλα πολλή δύναμη, μήπως και μπορέσω να γυρίσω το κεφάλι του ψαριού που "με είχε βάλει πλάτη" και κόντευε να αδειάσει τη μπομπίνα... Μάταιος κόπος!

Η δύναμη που αντιμετώπιζα ήταν πολύ μεγάλη και ότι κι αν έκανα, δε φαινόταν να τα καταφέρνω.

Παρ' όλα αυτά μετά από συνεχή πίεση, το MUTHOS άρχισε να επιβάλλεται πάνω στο ψάρι και άρχισα να παίρνω κάποια μέτρα, γιατί η μπομπίνα είχε πραγματικά αδειάσει!

Κάποια στιγμή το ψάρι φάνηκε να παραδίνεται, και προς έκπληξη μου, το βάρος του εξακολουθούσε να είναι πολύ μεγάλο. Κάποια στιγμή άρχισα να μουρμουρίζω "μα καλά τι έχω πιάσει..." γιατί όντως αυτό πoυ αντιμετώπιζα ήταν κάτι που δεν μου είχε ξανατύχει. Το MUTHOS δεν το είχα ξαναδει -μέχρι τότε- τόσο λυγισμένο και πρέπει να πω οτι το λύγισμα είχε φτάσει μέχρι τη λαβή του καλαμιού! Όσοι έχουν την τύχη να ψαρεύουν με αυτό το καλάμι, καταλαβαίνουν για πόση δύναμη μιλάω...

Πάνω που σκεφτόμουν πως το ψάρι παραδόθηκε εντελώς, σαν να με κατάλαβε, έκανε ένα τελευταίο φευγιό που έκανε το καλάμι να τρέμει καθώς χτύπαγε με την ουρά του το παράμαλο. Αλλά ήταν και το κύκνειο άσμα του... Από εκείνο το σημείο και για αρκετά λεπτά (!) το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να φέρω έξω ένα σχεδόν νεκρό βάρος. Αλλά μεγάλο βάρος...

Προς το τέλος του video φαίνεται το ψάρι και η πρώτη μου αντίδραση είναι να πιάσω το κεφάλι μου. Πραγματικά δεν πίστευα αυτό που έβλεπα... Ένα Καρβούνι (False Albacore) γύρω στα πέντε- έξι κιλά έκανε όλο αυτό το σαματά?

Αμέσως μετά φάνηκε και η αιτία. Το ψάρι ήταν πιαμένο ακριβώς στο κέντρο του σώματος. Το ένα αγκίστρι το είχε αρπάξει προς τη ράχη και το άλλο το κράταγε ακριβώς από το κέντρο. Τραβούσα το ψάρι όχι ανάποδα, αλλά - ακόμα χειρότερα- με το πλάι.  Το τονάκι δε χρειαζόταν καν να βάλει δύναμη, παρα αρκούσε να μένει κάθετα προς εμένα για να μην μπορέσω να το βγάλω ποτέ!

Πάλι καλά που έκανε τα φευγιά του, και άλλαζε λίγο η γωνία με το παράμαλο και έτσι μπόρεσα να το κουράσω. Ακόμα και σχεδόν νεκρό, η αντίσταση του σώματός του ήταν τέτοια που τρόμαξα να το βγάλω...

Λέγεται πως, αν σου πουν την υπόθεση της ταινίας, μετά βαριέσαι να τη δεις, αλλά ο ήχος των φρένων δεν περιγράφεται... Και μόνο γι αυτό αξίζει να δείτε το video.

Παιχνίδια της Θάλασσας... Η συγκίνηση της μάχης τεράστια και η προσμονή για να δεις το ψάρι που κέρδισες με την αξία σου ακόμα μεγαλύτερη. Και πάνω που λες οτι έπιασες το θηρίο, έρχεται μπροστά σου ένα Καρβούνι που θα μπορούσε να βγει και με ένα καλό καλάμι medium spinning...

Ίσως ακουστεί άσχημα, αλλά τη στιγμή που είδα μπροστά μου τι ήταν αυτό που πολέμησα τόσο να βγάλω έξω ένιωσα περίπου σαν τη στιγμή που έχασα τη Συναγρίδα σε κάποιο άλλο video...

Γι αυτό λέω πως είναι παιχνίδια της Θάλασσας. Τη μια στιγμή λαχταράς, την επόμενη απογοητεύεσαι και μετά καταλαβαίνεις οτι "απογοητεύεσαι" με ένα υπέροχο ψάρι 5,6 κιλών στα χέρια σου...

Read More "Παιχνίδια της Θάλασσας..."

Αλλα περιμένεις και άλλα έρχονται...

Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία (τουλάχιστον έτσι κατάλαβα) το Λαβράκι θα το βρεις να κυνηγάει στα ρηχά πλούσια οξυγονωμένα νερά μιας θαλασσοταραχής. Ειδικά αν υπάρχουν βράχια βυθισμένα, το Λαβράκι βρίσκει το ιδανικό του περιβάλλον...

Δηλαδή όπως στη φωτογραφία... Σωστά?
Κι αν περνάνε ώρες ατελείωτες κόντρα στον αέρα, με την αλμύρα να σου καίει τα μάτια, και τελικά το μόνο που λυγίζει το καλάμι να είναι το πολύ ισχυρό ρεύμα επιστροφής ανάμεσα στα κανάλια?
Αν έχεις δοκιμάσει σχεδόν όλα τα δολώματα που κουβαλάς και αυτό γίνεται για δυο τρεις μέρες συνέχεια χωρίς τίποτα να φαίνεται έστω ότι κυνηγάει?

**********

Η θάλασσα πάντα βρίσκει τρόπο να ανατρέπει κάθε τι που εμείς θεωρούμε "λογικό"...

**********

Με το σβήσιμο της φουρτούνας βρέθηκα να ψαρεύω έξω από ένα μικρό λιμανάκι. Και πάλι δε γινόταν τίποτα, και τα νερά "κάθονταν" με τρομερά γρήγορο ρυθμό. Χωρίς υπερβολές μέχρι να νυχτώσει η θάλασσα είχε ηρεμήσει τελείως και τα νερά είχαν κατέβει πάρα πολύ σε μια άμπωτη που έμοιαζε ρεκόρ.
Η φουσκοθαλασσιά αυτή είχε κρατήσει τρεις μέρες και τα ψαρέματα που έκανα είχαν αποτέλεσμα μηδέν. Εκείνο το βράδυ με κακή ψυχολογία είπα να δοκιμάσω ένα καινούριο jighead στα φωτισμένα ρηχά νερά του μικρού λιμανιού.

Μία βολή έκανα. Μία και μόνη βολή και μια σκιά εμφανίστηκε πίσω από το δόλωμα μου.
Σκέφτηκα "Κέφαλος (mullet) θα ναι" και έκανα δυο γρήγορα τινάγματα να τρομάξω τον περίεργο κέφαλο...
Αυτός που τρόμαξε ήμουν εγώ όμως όταν η σκιά όρμησε με μανία εξαφανίζοντας το δόλωμα και λυγίζοντας το καλάμι μου.
Μάχη ? Καμία! Αλλά πρέπει να πω ότι τέτοια "έκρηξη" στα νερά από ψάρι είχα να δω καιρό...
Το καλάμι έμεινε λυγισμένο για κάποια δευτερόλεπτα και μετά το ψάρι αρκέστηκε να κάνει μικρές "κεφαλιές" μπροστά μου, μέχρι που το έπιασα με το χέρι από το σαγόνι. Εν τω μεταξύ η σιγανή ψιχάλα που κράταγε σχεδόν όλη μέρα, είχε εξελιχθεί σε μπόρα και έφαγα αρκετό νερό μέχρι να πιάσω στα χέρια το ψάρι. Τρεχάλα στο αυτοκίνητο και περίμενα μήπως και σταματήσει λίγο η βροχή για να βγάλω μια δυο φωτογραφίες. Όπως και έγινε μετά από περίπου μισή ώρα.  Άξιζε τον κόπο η αναμονή όμως. Το ψάρι αυτό ήταν το πιο απίστευτο Λαβράκι που έχω πιάσει. Πιάστηκε σε σημείο που "δεν έπρεπε" με συνθήκες που "δεν έπρεπε" και παρά το μέγεθός του δεν πάλεψε καθόλου.
Άξιζε λοιπόν η αναμονή για μια φωτογραφία, έστω και με ελαφριά βροχή που χάλασε την ποιότητα της λήψης...

 Άλλα περιμένεις όταν πας στη θάλασσα και πολλές φορές άλλα έρχονται... Τρεις μέρες με περίπου δεκαπέντε ώρες ψάρεμα σε φουρτουνιασμένα νερά, σε εκβολές, σε βραχαδούρες και λιμενοβραχίονες και τελικά πιάστηκε ένα ακριβοθώρητο (για μένα) ψάρι στις πλέον "ακατάλληλες" συνθήκες, με άμπωτη, αφού έκατσαν τα νερά και υπό εντεινόμενη βροχή σε ρηχά και περιέργως καθαρά νερά.

Θα έλεγα οτι έτσι είναι το spinning, όλο ανατροπές, αλλά θα το γενικεύσω :  Έτσι είναι το ψάρεμα. Δεν αφορά μόνο το spinning. Πόσες και πόσες φορές θα έχουν τύχει ανάλογα (ή και πιο παράξενα) περιστατικά στο καθένα από σας, είτε στο εγγλέζικο είτε στο casting, είτε από τη βάρκα...
Απλώς κάποια αξίζουν ιδιαίτερη αναφορά.  Όπως αυτό το ψάρι για μένα.

Read More "Αλλα περιμένεις και άλλα έρχονται..."

Λαγοκέφαλοι...

Όταν χτύπησε το τηλέφωνο και είδα το νούμερο του φίλου μου Χρήστου Σμυρνάκη στην οθόνη, ήξερα πριν ακόμα μιλήσουμε οτι έρχεται προς την περιοχή μου για Shore Jigging . Μετά από σύντομη συνομιλία, κλείσαμε το τηλέφωνο με το Χρήστο να μου λέει : " Όταν πιάσω κάτι θα σε πάρω τηλέφωνο "  .

Κάποια ώρα μετά όντως χτύπησε το τηλέφωνο. Και βέβαια ήταν ο Χρήστος, ο οποίος μου ανακοίνωσε (ανάμεσα σε λόγια που τα κόβει η λογοκρισία) οτι έπιασε αυτό :

 Πρόκειται για ένα Λαγοκέφαλο ή Λαγόψαρο ή φούσκα (σε κάποια νησιά) και κατά το επιστημονικότερο Lagocephalus sceleratus . Ιδιαίτερα επιίνδυνο ψάρι αν δεν το γνωρίζεις. Η σάρκα, το δέρμα και τα εντόσθια του, περιέχουν σημαντικές ποσότητες της τετραδοτοξίνης μιας νευροτοξίνης που προκαλεί το θάνατο το πολύ μέσα σε τέσσερεις ώρες από την κατανάλωση του ψαριού.

Στην Ιαπωνία υπάρχουν εστιατόρια με μάγειρες που έχουν ειδική διαπίστευση για να παρασκευάζουν εδέσματα από Λαγοκέφαλο, και τα σερβίρουν σε υψηλότατες τιμές στους ριψοκίνδυνους πελάτες.

Εδώ όμως δεν είναι Ιαπωνία και ως εκ τούτου δικαιολογούνται τα διάφορα κοσμητικά που έλεγε ο Χρήστος στο τηλέφωνο. Δικαιολογημένη και η ανησυχία του, μήπως αυτά κατακλύσουν την περιοχή που το ψάρεψε, μιας και εκεί είχε και κάποιες σημαντικές επιτυχίες όπως αυτή :

Μια καταπληκτική ψαριά του Χρήστου Σμυρνάκη

Εύχομαι οι φόβοι του να μην βγουν αληθινοί, γιατί η Άνοιξη είναι κοντά. Μη κόψουμε τις Συναγρίδες και αρχίσουμε τα Λαγοκέφαλα...

Read More "Λαγοκέφαλοι..."

Εγώ Λούτσους (Barracuda virridensis) ψάρευα...

       Η πληροφορία έλεγε οτι ένα κοπάδι από Λούτσους κυκλοφορούσε πολύ κοντά στα βράχια και αποφάσισα να επισκεφθώ κι εγώ  αυτά τα βράχια να δω "τι γίνεται"... Πράγματι με την πρώτη βολή ένας Λούτσος άρπαξε τη σιλικόνη αλλά μετά από λίγα μέτρα ξαγκιστρώθηκε, αφήνοντας μου  ένα διαλυμένο δόλωμα.

      Αλλάγή σε Mommoti 180 και με το δεύτερο jerk ένα ψάρι ίδιου μεγέθους περίπου, λύγισε το καλάμι. Ο γάντζος έτοιμος και λίγο πριν αρπάξω το ψάρι... Ξαγκιστρώνεται κι αυτό!

*******

     Περίμενα να "ηρεμήσει" ο τόπος και λίγη ώρα μετά είπα να ξαναδοκιμάσω . Αρμάτωσα τη σιλικόνη έριξα και αφού έφτασε το δόλωμα στο βυθό άρχισα κάποια μαλακά jerks. Σε ένα από αυτά ένιωσα ένα μικρό χτύπημα και κάρφωσα με δύναμη ένα... τρένο!!!
    Το SABRE λύγισε μέχρι τη λαβή σχεδόν και τα φρένα ακούστηκαν σαν πριονοκορδέλα. Κατάλαβα οτι δεν ήταν Λούτσος όταν μετά από  δυο σηκώματα του καλαμιού το ψάρι βρήκε κάπου και βράχωσε.

     Από εκείνη τη στιγμή πέρασαν περίπου 15 λεπτά με το καλάμι χαμηλωμένο τα φρένα σχεδόν τέρμα σφιγμένα και το νήμα χαλαρό. Στο τέλος το ψάρι έφυγε για πιο σίγουρο θαλάμι και με το που τέντωσε το νήμα άρχισα ένα βίαιο σήκωμα, έχοντας μόνο ελπίδα πως το καλάμι θα αποροφήσει τη δύναμη του ψαριού.

(Ας φανεί σαν διαφήμιση αλλά αν αγαπούσα το SABRE,  σε αυτή τη φάση το λάτρεψα... )

*******

Σάστισα όταν χαμηλώνοντας το γάντζο και φωτίζοντας, είδα αυτο :
 

Το ψάρι είχε πιαστεί από την ένωση των σαγωνιών του και το 

αγκίστρι είχε σφηνώσει στο κόκκαλο. Με δυσκολία κατάφερα 

να το βγάλω χωρίς να το στραβώσω.

Φυσικά το ψάρεμα σταμάτησε μιας και δεν μπορούσα

να ζητήσω κάτι παραπάνω... 
Θα μπορούσα να πιάσω και κάποιους Λούτσους ενδεχομένως,
αλλά ήταν από τις φορές που λες "δε θέλω άλλα..."

Στο σπίτι μπόρεσα να το ζυγίσω. Το ψάρι ήταν 2,180 κιλά

και όταν το καθάρισα βρήκα στο στομάχι ένα σκάρο

και ένα μεγάλο ράμφος από καλαμάρι

 Ποιός θα το πίστευε...

Μόλις το μεσημέρι είχαν περάσει από εκεί δυο φίλοι ψαροντουφεκάδες.

Βασικά πάντα κάνουν εκεί ψαροντούφεκο αρχάριοι ή και πιο 

προχωρημένοι ψαροντουφεκάδες.

Αυτό με οδηγεί να πιστέψω οτι τα ψάρια γυαλώνουν εκεί τη νύχτα

για να φάνε από τα καλαμάρια που τη νύχτα κατακλύζουν τα ρηχά,
ή όποιο άτυχο ψάρι κυκλοφορεί έξω.

Όσο για μένα...

Εγώ Λούτσους ψάρευα...

(Άμα θέλει να σου δώσει σου δίνει με το παραπάνω)

*** Λούτσος = Barracuda (για τους ξένους φίλους) ****

*********************

Κάποιος φίλος (Pikrit) με ειδοποίησε οτι δεν μπορεί να σχολιάσει εδώ και κάποιο καιρό με Open ID ή με λογαριασμό διαφορετικό από Google.

Το πρόβλημα δημιουργήθηκε από τον updated (!) Firefox. 

Η απάντηση που βρήκα ψάχνοντας είναι οτι αν ενεργοποιήσεις (allow) τα "third parties cookies"  τότε το πρόβλημα λύνεται.

Το δοκίμασα στο δικό μου PC και δεν δούλεψε.

Αντίθετα με τον Ιnternet Explorer μια χαρά δούλεψε το Open ID.

Όσοι θέλετε να σχολιάσετε λοιπόν και χρησιμοποιήτε open ID καλύτερα κάντε το με IE , αλλά πάντως όχι με Mozilla.

Όταν διορθωθεί θα υπάρξει και νέα ενημέρωση.

Ελπίζω να είναι σύντομα...

 

• Barracuda , Grouper, Delalande , Sabre

Read More "Εγώ Λούτσους (Barracuda virridensis) ψάρευα..."

Πρώτο ψάρι του 2012 !

Οι συνθήκες ήταν πραγματικά τέλειες. Το βαρόμετρο σε μεγάλη πτώση

οι μπόρες να περνάνε σχεδόν ανά ώρα και ένα βουβό κύμα

αρκετά μεγάλο, τέτοιο όμως που επέτρεπε τη χρήση minnow...

Το σκηνικό λοιπόν ήταν πραγματικά τέλειο και ήταν από τις φορές

που όταν ετοιμάζεσαι για την πρώτη βολή, 

είσαι σίγουρος οτι "κάτι θα γίνει" ...

Μετά από πέντε- έξι άκαρπες προσπάθειες στο σκάσιμο του κύματος,

είπα να δοκιμάσω πιο μακριά την τύχη μου και 

σε κάποιο jerk (τρίτο ή τέταρτο νομίζω)

επιτέλους ήρθε το πρώτο "strike" για το 

2012. 

Δεν θα περιγράψω "μάχη" γιατί ουσιαστικά δεν υπήρξε, παρά μόνο ένα 

ανεξήγητο βάρος σε σχέση με το μέγεθος του ψαριού

όπως το καταλάβαινα από την πάλη του.

Η εξήγηση δόθηκε αμέσως μόλις έπιασα το ψάρι (Lichia Amia) στα χέρια μου.

Είχε πιαστεί η πίσω σαλαγγιά πάνω από το στόμα του ψαριού

και το μπροστινό μέρος του δολώματος είχε πιαστεί

ψηλά στη ράχη.

Έτσι τράβαγα τη Λίτσα σχεδόν με το πλάι!

 Και βέβαια όπως φαίνεται παρακάτω, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να

δικαιολογήσει το λύγισμα του καλαμιού ένα τέτοιο μέγεθος

ψαριού.  Αλλά έτσι που πιάστηκε...

Όπως και να ΄χει, ήταν το πρώτο ψάρι της χρονιάς και σε συνδυασμό

 με το στραβό πιάσιμο, μου έδωσε έστω και για λίγο

κάποια συγκίνηση.

Λίγο αργότερα ο φίλος Άγγελος που ψάρευε μαζί μου,

πήρε μια καλή τσιμπιά σε ένα minnow και δυστυχώς

έχασε ένα καλό ψάρι μετά από σύντομη μάχη.

Μια χαρά ήταν όμως. Στο πρώτο ψάρεμα της χρονιάς

είχα μια Λίτσα και θα βγάζαμε και ένα καλό ψάρι 

αλλά ο Άγγελος ήταν άτυχος.

Ο μικρός μαχητής επέστρεψε άμεσα στο νερό και ίσως "τα ξαναπούμε"

σε μερικά χρόνια...

• Lichia Amia

Read More "Πρώτο ψάρι του 2012 !"

Επιτέλους ψάρεμα...

Στη δεύτερη καταιγίδα του Φθινοπώρου, βρήκα επιτέλους την ευκαιρία να πάω  για ψάρεμα.

Βέβαια για να μην τα παραλέμε, το ψάρεμα είχε πολύ μικρή διάρκεια αλλά είχα την ευκαιρία σε αυτό το λίγο χρόνο να βιώσω πολύ έντονα αυτό που λέμε "Βαρομετρική πτώση" .

Πήγα στη θάλασσα με ελαφριά συννεφιά σχεδόν άπνοια και θερμοκρασία περίπου 25 βαθμούς.

Με τη δεύτερη βολή του Sugarpen, ένα Λαβράκι επιτέθηκε και τάραξε τα νερά αλλά δεν πιάστηκε.

Ενστικτωδώς άνοιξα το κουτί με τις σιλικόνες και για λόγους που δεν ξέρω, έπιασα ένα Raglou με μολυβοκεφαλή SAKURA. 

Το δόλωμα φτάνει στο βυθό, ένα ελαφρό σήκωμα, ξανά ένα πιο μακρύ σήκωμα και το Λαβράκι δεν αντιστάθηκε... Το καλάμι λυγίζει και μετά από μικρή πάλη ένα ψάρι 1,5 kg μπαίνει στην απόχη.

Πριν συνεχίσω θέλω να πω οτι στο γιλέκο που φοράω υπάρχουν πάνω από 30 δολώματα χώρια τις σιλικόνες...  Και μου ήρθε να ρίξω το Raglou... Και τελικά αυτό ήταν και σωστή επιλογή!!!

Βέβαια το ψάρι μάλλον κυνηγούσε οπότε όποια σιλικόνη και να έπεφτε μάλλον θα την κατάπινε...

Πρόλαβα να βγάλω μόνο τρείς φωτογραφίες και να γυρίσω στο αμάξι πριν με πιάσει ο καιρός. Παρακάτω θα δείτε και το γιατί...

Εδώ φαίνεται η εξωτερική θερμοκρασία όταν μπήκα στο αυτοκίνητο, 10 λεπτά από την πρώτη ψιχάλα.  Όσο έκανα να γυρίσω στο αυτοκίνητο...

Στο Βαρόμετρο φαίνεται η πτώση που έφτασε στα 996,3mb.     Μέσα το αμάξι δεν έχει προλάβει να κρυώσει και η εσωτερική θερμοκρασία φαίνεται...    23,3 βαθμοί !!! Δείτε ξανά την εξωτερική θερμοκρασία στην προηγούμενη εικόνα...

Τα Χανιά χάνονται μέσα στην καταιγίδα

Όπως φαίνεται η Βαρομετρική πτώση ήταν ραγδαία. 

Δυστυχώς έπρεπε να γυρίσω σπίτι και δεν μπόρεσα να εκμεταλλευτώ το τελείωμά της που έπεσε ακριβώς στο σούρουπο... Έμεινα να κοιτάω την καιρική μεταβολή από το παράθυρο ενώ άλλαζα πάνα στον διάδοχο...

Ευχαριστημένος από το ψάρεμα, γύρισα στην αγαπημένη μου ασχολία του τελευταίου μήνα και για την υπόλοιπη ζωή μου...

Μια χαρά όμως με πήγε. Λίγη ώρα ψάρεμα και η επιτυχία ήρθε!!!

• Barometer , Seabass , Raglou

Read More "Επιτέλους ψάρεμα..."

Defi Plaisir DP83 & Winner Shad .... Job done!!!

Χθες λίγο μετά το σούρουπο επισκέφθηκα μια αγαπημένη μου ρηχοπατιά που έχει βράχια στις άκρες της, μια ακόμα συστάδα με βραχάκια στη μέση και λίγα μικρά λιβαδάκια ποσειδωνίας. Ο ξεκάθαρος στόχος μου ήταν κάποιο Λαβράκι που περίμενα πως θα τριγύριζε τη συστάδα των βράχων. Για να καταλάβετε τι εννοώ λέγοντας ρηχοπατιά, το μέγιστο βάθος είναι γύρω από τη συστάδα των βράχων και είναι περίπου ένα μέτρο!!!

  

Για ένα τέτοιο μέρος επέλεξα να χρησιμοποιήσω σιλικόνες και συγκεκριμένα τα Skiing, Glider Shad , Winner Shad όλα αρματωμένα με μολυβοκεφαλές κάτω των 10gr .  Το DP83 ήταν το ιδανικό καλάμι για αυτή τη δουλειά και έλπιζα να πετύχω κανά Λαβράκι γύρω στο κιλό...

Στην τρίτη ριξιά αποφάσισα να φέρω το Winner Shad αρματωμένο με ένα offset 6/0 με ενσωματωμένο μολύβι (βαρίδι) στον κορμό, αφρό αφρό με πηδήματα έξω απ΄το νερό.  Λίγα μέτρα πριν με φτάσει το Winner Shad, μια σκούρα σκιά εμφανίστηκε από το πλάι (όπου το βάθος ήταν ακόμα πιο μικρό, περίπου 30 cm !!!) και με μια έκρηξη που αλήθεια με τρόμαξε, εξαφάνισε το άμοιρο σιλικονάκι, λυγίζοντας στα όρια το DP 83... Ομολογώ οτι άρχισα να τρέμω σκεπτόμενος το 0,21 παράμαλλο...

Με το πρώτο κεφάλι νόμισα οτι ήταν Λαβράκι μεγάλο αλλά όταν άρχισε να επιταχύνει και να κάνει δυνατές σύντομες κεφαλιές, κατάλαβα οτι κάτι πιο... ανοιξιάτικο και πιο συγκεκριμένα...Μαγιάτικο ήταν πιασμένο!!!  

Για να μην λέω ψέμματα, δεν το πίστευα μέχρι που το είδα πάνω στα βράχια αποκαμωμένο. Μέσα στο σκοτάδι και χωρίς φακό δεν ήταν και το πιο εύκολο να διακρίνω το είδος, και η αλήθεια είναι οτι ακόμα και όταν το κρατούσα στα χέρια, δεν πίστευα στα μάτια μου.

Επίσης αλήθεια είναι οτι αμφιταλαντευόμουνα μεταξύ στο να το αφήσω και να το πάρω αλλά η εικόνα του τραπεζιού στους φιλοξενούμενούς μου τελικά υπερίσχυσε...

Δεν είναι το πρώτο μου Μαγιάτικο ούτε βέβαια και το μεγαλύτερο. Αυτό που πιστεύω οτι είναι άξιο αναφοράς και είναι και ο λόγος που το "ποστάρω" είναι οτι το ψάρι πιάστηκε σε πολύ ρηχά νερά και η επίθεση εκδηλώθηκε σε ακόμα ρηχότερα.  Υπολογίζω οτι το ψάρι πρέπει να κυνηγούσε σε βάθος μικρότερο των 30 εκατοστών !!!  

Στο στομάχι του ήταν ένας "γερμανός" (Siganus luridus)  και ένα σαργουδάκι !

Για την ιστορία η μάχη διήρκησε περίπου 5 λεπτά.

• Amberjack , Zenaq defi plaisir 83 , Softbait

Read More "Defi Plaisir DP83 & Winner Shad .... Job done!!!"

Καλή ψαριά!!

Καλή ψαριά !!! 

Η γνωστή φράση που ο κάθε ψαράς την αποφεύγει όπως κι ο διάολος το λιβάνι...

Τι κάνεις όμως όταν καθώς κατεβαίνεις τα σκαλιά του σπιτιού σου, ανοίγει μια πόρτα, και η γειτόνισσα αντί να σου πει μια "καλησπέρα" , να ρωτήσει τι κάνεις ή να σου ευχηθεί βρε αδερφέ "καλή διασκέδαση", σου πετάει μόνο ένα "ΚΑΛΗ ΨΑΡΙΑ" και κλείνει την πόρτα?

Για λόγους ευγένειας και μόνο είπα ένα ευχαριστώ κι αυτό μισό και ξεψυχισμένο....

Έφτασα στην παραλία που ήθελα, ένα πολύ ωραίο σημείο για ψάρεμα, με ένα ποταμάκι να εκβάλει σε ένα βυθό με διάσπαρτα βράχια και μεγάλες ποσειδωνίες. Προς μεγάλη μου έκπληξη, κόντευε σούρουπο κι ακόμα δεν είχαν κλείσει τον τόπο με δίχτυα... 

Ο καιρός ανοιξιάτικος, φύσαγε όλη μέρα ΒΔ κάνα τεσσάρι και εκείνη την ώρα έπεσε μέχρι που "λάδωσε" αλλά η θολούρα παρέμενε.

"Καλά ξεκινάμε" σκέφτομαι και αφού φόρεσα τις μπότες ως το μηρό, ετοίμασα το SABRE , άλλαξα το παράμαλλο, φόρεσα το γιλέκο με τα δολώματα και ξεκίνησα να παρατηρώ τον τόπο για να δω από πού θα αρχίσω το ψάρεμα.

Και με λίγο διαφορετικές συνθήκες....

    Μετά τις πρώτες βολές ήρθε και η πρώτη επιτυχία, ένα μικρό Λαβράκι περίπου 700γρ που ξαγκιστρώθηκε μέσα στο ποταμάκι και απελευθερώθηκε χωρίς να βγει από το νερό. Τρεις ή τέσσερις βολές μετά, το σκηνικό επαναλαμβάνεται και πάλι η απελευθέρωση ενός Λαβρακιού λίγο μεγαλύτερου γίνεται μέσα στο νερό (δυστυχώς δεν ήταν δυνατό να έχω φωτο μιας και ήμουν μόνος και δεν ήθελα να θυσιάσω τα ψαράκια στο "βωμό της δημοσιογραφίας".... Τώρα που παρέλαβα την Playsport ZX3 ελπίζω οτι αυτό θα αλλάξει).

Κάποια στιγμή το μάτι μου πήρε δεξιά ένα κύμα λίγο διαφορετικό από τα άλλα... Τρεις τέσσερεις βολές δεν έδωσαν αποτέλεσμα αλλά κάτι Κέφαλοι που πήδηξαν στη στεριά να γλιτώσουν, έδειξαν οτι κάτι μεγάλο κυνηγούσε εκεί.   Λίγα λεπτά ηρεμία και μετά βολή με "ρηχό" δόλωμα, παράλληλα με την ακτή.

       Λίγο πριν με φτάσει το δόλωμα κάτι το σταμάτησε και το SABRE λύγισε. Λύθηκαν τα φρένα και το ψάρι προσπάθησε να κρατηθεί μέσα στο ρεύμα του ποταμού. Το SABRE σε όρθια θέση, ανάγκασε το ψάρι να σηκωθεί στον αφρό και να βγει από το κύριο ρεύμα κινούμενο δεξιά, προς τα κει που κυνηγούσε.

       Από εκείνο το σημείο και μετά και για κανα δίλεπτο, αδυνατούσα να κάνω τίποτα άλλο πέρα από το να ελέγχω το πού πηγαίνει το ψάρι. Κάποια ώρα, η δυνατή επαναφορά του SABRE επιβλήθηκε στο ψάρι και άρχισα να παίρνω μέτρα σχετικά γρήγορα, παρά το ισχυρά ρεύματα.

    Πάνω που έλεγα οτι "το έχω" και ετοιμαζόμουν να το βάλω στην απόχη, αυτό γύρισε στο πλάι και άρχισε να χτυπιέται όπως ο Λούτσος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμισα οτι έχω ένα μεγάλο Λαβράκι αλλά ομολογώ οτι μπερδεύτηκα...

    Σαν να κατάλαβε το ψάρι τον προβληματισμό μου, κατέβηκε στο βυθό και άρχισε να κινείται αργά αργά αριστερά, δίνοντας σαφές στοιχείο ταυτότητας.... Και πάλι το SABRE λυγισμένο απ΄την αντίθετη και κάποια στιγμή που το ξανασήκωσα σε όρθια θέση, το ψάρι δεν άντεξε άλλο και παραδόθηκε.

Όταν το Λαβράκι γύρισε στο πλάι εξουθενωμένο και έβαλα το χέρι στην πλάτη για να πιάσω την απόχη, άρχισα τα παρακάλια στη θάλασσα να μην μου το στερήσει....Δεν θα χορτάσω ποτέ την εικόνα ενός μεγάλου παραδομένου Λαβρακιού λίγο πριν το πιάσω από τα σαγόνια με το boga grip ή το βάλω στην απόχη μου... Τόσο με συνεπήρε το σκηνικό που δεν κατάλαβα οτι είχα μπει τόσο στο νερό που γέμισαν οι μπότες μου...

Το ψάρι ήταν 4,540kg, είχε μήκος 78cm. και είναι αναμφισβήτητα το πιο μαχητικό Λαβράκι που έχω πιάσει ποτέ μιας και η μάχη κράτησε πάνω από τρία λεπτά που μου φάνηκαν τουλάχιστον δέκα...

 Θα γίνω ίσως γραφικός αλλά θέλω να πιστεύω οτι αν δίνεις ευκαιρίες στη θάλασσα, αυτή το βλέπει και το ανταποδίδει. Βέβαια θα μου πείτε  "Άσε μας ρε .....Τυχερίδη" αλλά επιτρέψτε μου να είμαι λίγο ρομαντικός στη σχέση μου με τη θάλασσα.

    

Πάνω για του λόγου το αληθές, οι 78 πόντοι και αριστερά το νούμερο που έδειξε η ψηφιακή ζυγαριά.

•   Seabass , Sabre

Read More "Καλή ψαριά!!"